مجله علمي پژوهشي افق دانش Ofogh-e-Danesh Journal http://ofoghedanesh.gmu.ac.ir 80 journal80 fa jalali 1384 4 1 gregorian 2005 7 1 11 2 online 1 fulltext

fa بررسی اثرات ميدان مغناطيسی حاصل از جريان الکتريکی متناوب بر حملات تشنجی فراخوانده با پنتيلن تترازول در رت پزشكي Medicine پژوهشی Original زمينه و هدف: بر اساس نتايج برخی از مطالعات، ميدانهای مغناطيسی قادرند بر روی احتمال بروز، افزايش و يا ايجاد استعداد بروز تشنج در افراد مؤثر باشند. مطالعه حاضر با هدف بررسی اثرات ميدان مغناطيسی حاصل از جريان الکتريکی متناوب بر حملات تشنجی فراخوانده با پنتيلن تترازول انجام شد. روش بررسی: در اين مطالعه تجربی، دستگاه مولد ميدان مغناطيسی طراحی و ساخته شد و از پنتيلن تترازول (PTZ) برای ايجاد حملات تشنجی استفاده گرديد. رت‌های نژاد ويستار با وزن 250 تا 300 گرم به عنوان نمونه آزمايشگاهی انتخاب شدند. آزمايش در سه دوره زندگی (جنينی، نوزادی و پس از بلوغ) انجام شد. در آزمايش اول، گروههای تجربی در دوران جنينی روزانه به مدت نيم ساعت در معرض ميدان مغناطيسی 50 هرتز (Hz) با شدت 5 و 10 ميلی‌تسلا (mt) و در آزمايش دوم از لحظه تولد روزانه نيم ساعت به مدت يک ماه در معرض ميدان مغناطيسی با شدت mt 5 و mt 10 قرار گرفتند. رت‌ها در گروههای بالا پس از بلوغ تحت تزريقات سه مرحله‌ای PTZ (هر مرحله mg/kg 25)، با فاصله زمانی 15 دقيقه قرار گرفتند. در آزمايش سوم، دو آزمون حاد و مزمن بر روی رت‌های بالغ ‌نر انجام گرفت؛ در آزمون حاد رت‌های نر گروههای تجربی در حضور ميدان mt 5 و mt 10 تحت تزريقات سه مرحله‌ای PTZ و در آزمون مزمن به مدت 5 هفته (نيم ساعت در روز، 4 روز در هفته) در معرض ميدان مغناطيسی با شدت mt 5 قرار گرفتند و پس از آن به همراه رت‌های گروه شاهد تحت تزريقات سه مرحله‌ای PTZ قرار گرفتند. در کليه گروهها دوره تأخيری حملات حاصل از تزريقات PTZ بررسی شد. داده‌ها با استفاده از آزمون آماری ANOVA و Tukey و در سطح معنی‌داری 05/0P تحليل شدند. يافته‌ها: بين هيچ‌يک از گروههای‌تجربی و شاهد در جهت تشنج‌زايی، افزايش شدت‌تشنج و افزايش استعداد بروز تشنج اختلاف‌معنی‌داری وجود نداشت. در برخی موارد، کاهش معنی‌داری در شروع دوره‌تأخيری‌تشنج مشاهده شد. نتيجه‌گيری: قرار گرفتن کوتاه‌مدت جنين، نوزاد و فرد بالغ در معرض ميدان مغناطيسی نمی‌تواند بر بروز تشنج، افزايش شدت تشنج و يا ايجاد استعداد تشنج و تعداد فرزندان متولد شده، تأثيری داشته باشد. Background and Aim: According to the results of some experimental and clinical investigations magnetic fields at some densities can affect in many biological and physiological processes such as brain activities. This study was performed to investigate the effects of an alternative current (AC) magnetic field (MF) on the susceptibility, severity, and durations of Pentylenetetrazol (PTZ)-induced epileptiform convulsions in wistar rats. Materials and Methods: The magnetic field was generated using a solenoid and calibrated with a teslameter. Male wistar rats (3 month, 250-300g), were exposed to a 50 HZ magnetic field at densities of 5 and 10 millitesla (mt) in three periods of life: 1) In embryonic period for 30 min./day. Then these rats received intraperitoneal injections of PTZ. 2) After birth for 4 weeks (30 min per day, 7 days per week). These rats also received PTZ injections at the end of the 4th week. 3) Adults, in two groups, chronic and acute: a) In chronic group, rats were exposed for 5 weeks (30 min per day, 4 days per week) to MF (5 mt), and at the end of this period PTZ injections were performed. b) In acute group, rats were received PTZ injections simultaneously under magnetic field exposure (5 and 10 mt). All above groups and controls received intraperitoneal (IP) injections of PTZ (in three stages, 25mg/kg in each stage, with 15 min. intervals), if rats showed generalized (tonic-clonic) convulsions, injections were stopped. For seizures evaluation, latent periods and durations of each form of convulsion were calculated. Results: No significant differences in severity and susceptibility of seizures and epileptiform convulsions were observed between control and experimental groups. Only some groups showed a significant decrease in latent periods of convulsions. Conclusion: These findings indicate that under the conditions examined, severity and susceptibility to PTZ induced epileptiform seizures are not affected by exposure to the above mentioned magnetic fields. Taken together with previous data, this suggests that if magnetic fields do alter neuronal activity, the effect is likely to be extremely subtle. ميدان مغناطيسی، تشنج، پنتيلن تترازول، رت : Magnetic field; Seizure; Pentylenetetrazol; Rat 5 12 http://ofoghedanesh.gmu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-85&slc_lang=fa&sid=fa محمد کيانی 80003194753284600771 No استاديار گروه آموزشی زيست‌شناسی، دانشکده علوم پايه، دانشگاه فردوسی مشهد علی مقيمی moghimi@um.ac.ir 80003194753284600772 Yes مريم مقيميان 80003194753284600773 No مسعود فريدونی 80003194753284600774 No

fa بررسی تکامل غده هيپوفيز رت و مقايسه اثر چند فيکساتيو در آماده‌سازی بافتهای آن پزشكي Medicine پژوهشی Original زمينه و هدف: غده هيپوفيز دارای سه لوب قدامی، ميانی و خلفی می‌باشد که لوب قدامی و ميانی را با هم آدنوهيپوفيز می‌نامند. آدنوهيپوفيز از اپيتليوم سقف دهان اوليه با تشکيل بن‌بست راتکه ايجاد می‌گردد و لوب خلفی با تشکيل اينفانديبولوم از کف ديانسفالون منشأ می‌گيرد. مطالعه حاضر با هدف تعيين مراحل تکاملی و سير تمايزات غده هيپوفيز و نيز يافتن فيکساتيو برتر در هنگام مطالعه مراحل تکاملی اين غده انجام شد تا در مطالعات پيشرفته‌تر مورد استفاده قرارگيرد. روش بررسی: در اين مطالعه تجربی، به منظور بررسی مراحل تکاملی غده هيپوفيز، جنين‌های رت از روز دهم تا روز بيستم در فيکساتيوهای نرمالين، کارنوی، بوئن و B4G فيکس و سپس در پارافين قالب گيری شدند و برشهايی با ضخامت 5 ميکرومتر به صورت سريال از آنها تهيه گرديد. سپس اين برشها به روش متداول در آزمايشگاه بافت‌شناسی با هماتوکسيلين و ائوزين (H&E) رنگ‌آميزی شدند و سپس به کمک ميکروسکوپ نوری چند نفره Olympus-AH2 مورد مطالعه و تصويربرداری قرارگرفتند. يافته‌ها: تکامل آدنوهيپوفيز که با تشکيل بن‌بست راتکه شروع می‌گردد، از روز دهم قابل مشاهده بود و تغييرات مورفولوژيکی آن نيز با الگوی زمانی مشخص تا روز بيستم ادامه يافت. از ابتدای تشکيل بن‌بست راتکه تا روز هفدهم، همه سلول‌های تشکيل‌دهنده اين بن‌بست نسبت به هماتوکسيلين واکنش نشان دادند. از روز هجدهم واکنش برخی از سلول‌ها نسبت به ائوزين آغاز شد. پس از آن با ادامه تکامل بر شدت واکنش اين سلول‌ها نسبت به ائوزين افزوده گرديد؛ همچنين شروع تکامل هيپوفيز خلفی با تشکيل اينفانديبولوم از کف ديانسفالون در روز دهم قابل مشاهده بود. از طرفی نمونه‌هايی که در کارنوی فيکس شده بودند، نتايج بهتری را نشان دادند. نتيجه‌گيری: مروری عملی بر تغييرات بن‌بست راتکه و سير تمايزات سلولی آن با استفاده از اين رنگ‌آميزی می‌تواند در تعيين مراحل تکاملی و انتخاب نوع فيکساتيو بهتر به هنگام استفاده از تکنيک‌ها و پروژه‌های پيشرفته‌تر مورد استفاده قرار گيرد. Background and Aim: The pituitary gland constitutes Anterior, intermediate (collectively, adenohypophysis), and posterior lobes. It is believed that pituitary arises from two different anlagen, the first one arises from Osteomodeum as an up growth to form Rathke’s pouch, and the second one, develops as a down growth from the floor of the diencephalon to form posterior pituitary gland. The aim of this study was to survey the pituitary developmental stages practically as a pilot study and comparison of Normalin, Carnoy’s, Bouin and B4G fixatives effects. Materials and Methods: In this experimental study, we used 5µm thickness Normalin, Carnoy’s, Bouin and B4G fixed, paraffin embedded serial sections. Rat embryonic sections from day 10 (E10) to 20(E20) of gestation (n=30) were stained with Haematoxyline and Eosin (H&E). Results: The result of this study demonstrated that the formation of Rathke’s pouch started from E10, and changed during its morphogenesis to E20 to form pituitary gland. At the first developmental stage (E10) to17 (E17) gestational day all the adenohypophyseal cells reacted with Hematoxiline and reaction of some adenohypophyseal cells with Eosin started from gestational day18 (E18) and increased with proceeding differentiation during the following days and Carnoy’s fixed specimen yielded the best results effectively. Conclusion: Our findings indicate that practical review of Rathke’s pouch show changes during pituitary development and its cell differentiation using H&E staining and Carnoy’s fixative can be used in more advanced techniques to determine developmental stages. هيپوفيز، تکامل، هماتوکسيلين، ائوزين، فيکساتيو، رت Pituitary; Development; Hematoxiline and Eosin; Fixative; Rat 12 16 http://ofoghedanesh.gmu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-86&slc_lang=fa&sid=fa AR. Ebrahimzadeh عليرضا ابراهيم زاده بيدسکان ebrahimzadeh43@yahoo.com 80003194753284600821 Yes گناباد – حاشيه جاده آسيايی- دانشکده علوم پزشکی گناباد- گروه علوم پايه MR. Nikravesh محمدرض ا نيکروش 80003194753284600822 No MM. Hassanzadeh Taheri محمد مهدی حسن‌زاده طاهری 80003194753284600823 No

fa بررسی امکان استفاده از ويدئو فلوروگرافی به جای آنژيوگرافی در اهداکنندگان زنده کليه و مقايسه کيفيت تصاوير و دوز پرتوگيری در اين دو روش پزشكي Medicine پژوهشی Original زمينه و هدف: برای انجام پيوند کليه از اهداکننده زنده، ضمن نياز به انجام يک سری آزمايشات و بررسيهای اوليه، نياز به تصويربرداری نيز می‌باشد. مطالعه حاضر با هدف تعيين تأثير روش ويدئوفلوروگرافی در مقايسه با آنژيوگرافی بر ميزان پرتوگيری بيمار و نيز بررسی کيفيت تصاوير انجام شد. روش بررسی: در اين مطالعه آينده‌نگر، تعداد 25 بيمار با هر دو روش آنژيوگرافی و ويدئوفلوروگرافی مورد بررسی قرار گرفتند و نتايج حاصله توسط جراح پيوند کليه، ارزيابی گرديد و در مراحل شريانی، وريدی و آئورتوگرام نمرات کيفی 0-5 داده شد. در مواردی که عمل جراحی انجام شده بود، نتايج آنژيوگرافی با نتايج عمل جراحی نيز مطابقت داده شد. دوز پرتوگيری نيز در دو روش با توجه به تعداد راديوگرافی و مدت زمان فلوروسکوپی مقايسه گرديد. يافته‌ها: متوسط نمره کيفی در روش ويدئوفلوروگرافی در مرحله آئورتوگرام 34/3 و در مراحل شريانی و وريدی در کليه راست به ترتيب 84/3 و 6/0 و در کليه چپ 69/3 و 79/1 بود. در روش آنژيوگرافی در مرحله آئورتوگرام 26/3 و در مراحل شريانی و وريدی در کليه راست به ترتيب 8/3 و 76/0 و در کليه چپ 44/3 و 48/2 بود که در روش ويدئوفلوروگرافی کيفيت در آئورتوگرام 4/2% و در مرحله شريانی کليه راست 05/1% و در مرحله شريانی کليه چپ 27/7% افزايش يافت ولی در مرحله وريدی در کليه راست 21% و چپ 28% کاهش کيفی تصوير مشاهده شد. در روش ويدئوفلوروگرافی ميزان پرتوگيری بيمار 93% کاهش يافت. نتيجه‌گيری: يافته‌های مطالعه حاضر نشان داد که روش ويدئوفلوروگرافی موجب کاهش قابل توجه پرتوگيری بيمار به ميزان 93% می‌گردد. در اين روش افت کيفيت تصاوير فقط در مرحله وريدی مشاهده می‌شود و از آنجا که در بيماران اهداکننده کليه، عمدتاً آناتومی عروقی (شريان‌ها) و کيفيت تصاوير در مرحله شريانی و آئورتوگرام قابل توجه است، می‌توان اين روش را جايگزين آنژيوگرافی استاندارد نمود. Background and Aim: Assessing feasibility of videofluorography (video recording of fluoroscopic images) in angiography of renal transplant donors and evaluation of results in terms of quality of images and radiation dose. Materials and Methods: In this prospective study, 25 potential live donors underwent both conventional angiography and video fluorography. The images were reviewed by kidney transplantation surgeon and arterial, venous and aorthogram phases were graded 0 to 5 in terms of quality. In cases that underwent surgery, the results of angiography were compared with results of surgery. Radiation doses were compared. Results: Video fluorography resulted in 2.4% improvement in image quality of aortogram and 1.05% and 7.27% improvements in right and left arterial phases. In the venous phases, 21% and 28% reduction of quality was observed. Video fluorography caused 93% reduction in radiation dose. Conclusion: Video fluorography causes significant reduction of radiation dose. The quality of images improves slightly in the arterial and aortogram phases and is reduced slightly in the venous phase. As the arterial anatomy is of most significance in renal transplantation, reduction of quality in the venous phase can be ignored. پيوند کليه؛ آنژيوگرافي؛ فلوروسکوپی : Kidney transplantation; Angiography; Fluoroscopy 17 21 http://ofoghedanesh.gmu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-87&slc_lang=fa&sid=fa S. Nekooei سيروس نکوئی snekooei@yahoo.com 80003194753284600824 Yes مشهد- خيابان کوهسنگی- بيمارستان قائم- بخش راديولوژی M. Baradaran Rahimi محمود برادران رحيمی 80003194753284600825 No A. Shamsa علی شمسا 80003194753284600826 No

fa استفاده از ميدازولام داخل بينی به عنوان پريمديکاسيون در اعمال جراحی سونداژ مجرای اشکی کودکان و تأثير آن بر روی طول دوره ريکاوری و زمان ترخيص بيماران پزشكي Medicine پژوهشی Original زمينه و هدف: بهترين داروی پريمديکاسيون و روش تجويز آن در کودکان هنوز مورد بحث است. در کودکانی که تحت اقدامات جراحی سرپايی و کوتاه مدت قرار می‌گيرند، دادن پريمديکاسيون اغلب حذف می‌شود. زيرا اعتقاد بر اين است که باعث طولانی‌شدن ريکاوری می‌گردد. در اين مطالعه اثرات ميدازولام داخل بينی بر روی زمان ريکاوری بيهوشی و زمان ترخيص بيماران در اعمال جراحی پروبينگ مجرای اشکی در کودکان مورد بررسی قرار گرفت. روش بررسی: در اين بررسی دوسوکور، تصادفی و با استفاده از گروه شاهد 60 بيمار بين 12-22 ماهه که تحت عمل جراحی سونداژ مجرای اشکی قرار گرفتند، وارد مطالعه شدند. يک گروه mg/kg 3/0 ميدازولام داخل بينی و يک گروه ml/kg 06/0 نرمال‌سالين به عنوان پريمديکاسيون 15 دقيقه قبل از عمل دريافت نمودند. تمام بيماران با استفاده از مخلوط O2 و NO2 به نسبت مساوی و هالوتان 5/1-2% تحت بيهوشی عمومی قرار گرفتند. طول مدت بيهوشی بين 6-12 دقيقه متغير بود. کودکان از نظر سهولت جدايی از والدين و اينداکشن بيهوشی مورد بررسی قرار گرفتند. فاصله زمانی بين قطع داروهای بيهوشی تا خاتمه ريکاوری بيمار و تا زمان ترخيص، توسط يک پرستار بی‌اطلاع از نوع گروه‌بندی بيمار، ثبت گرديد. اطلاعات جمع‌آوری شده با استفاده از آزمونهای t-student و Chi-Square در سطح معنی‌داری 05/0P مورد تحليل قرار گرفتند. يافته‌ها: بيمارانی که ميدازولام دريافت کردند، جدايی راحت‌تر از والدين و اينداکشن نرم‌تری داشتند و زمان ريکاوری و ترخيص آنها مشابه گروهی بود که دارونما (پلاسبو) دريافت نموده بودند. نتيجه‌گيری: در کودکانی که تحت اقدامات جراحی کوتاه و سرپايی قرار می‌گيرند، ميدازولام داخل بينی باعث آرامش و کاهش اضطراب می‌گردد و ريکاوری بيهوشی و زمان ترخيص از بيمارستان را به تعويق نمی‌اندازد. Background and Aim: The perfect preanesthetic medication and its ideal route of administration are still debated, but for pediatric surgical patients undergoing brief procedures, preanesthetic medication is frequently omitted because of the concern that it will prolong the children recovery from anesthesia. In this study, the effects of nasally administered midazilam on anesthetic recovery and hospital discharge time were determined in children undergoing probing of the nasolacrimal duct. Materials and Methods: Using a randomized, double- blind, placebo- controlled design, 60 ambulatory surgical patients between 12-22 months of age undergoing probing on nasolacrimal duct were entered into the study. One group received 0.3 mg/kg intranasal midazolam, a second group received intranasal saline drop (0.06 ml/kg). All patients were anesthetized with N2O, oxygen and halothane (1.5-2%). The duration of anesthesia lasted between 6-12 minutes. After preanesthetic medication, the children were evaluated for ease of separation and induction of anesthesia. In addition, the time from when the anesthetic was discontinued until the child recovered from anesthesia and the time the child was discharged home were recorded by a nurse observer blinded to the patient grouping. Results: Children receiving midazolam had smoother, calmer parent- child separation and anesthesia induction scores, and their anesthesia recovery times and hospital discharge times were the same as those receiving placebo. Conclusion: For children undergoing brief surgical procedure nasal midazolam provides satisfactory anxiolysis without delaying anesthesia recovery and hospital discharge. پريمديکاسيون، ميدازولام داخل بينی، سونداژ مجرای اشکی، ريکاوری Premedication; Intranasal midazolam; Probing of nasolacrimal duct; Recovery 22 25 http://ofoghedanesh.gmu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-88&slc_lang=fa&sid=fa R. Jalaeian Taghaddomi رضا جلائيان تقدمی r-jalaeian@mums.ac.ir 80003194753284600827 Yes Mashhad University of Medical Sciences. Mashhad, Iran. مشهد- بيمارستان قائم (عج)- طبقه اول- دفتر گروه بيهوشی A. Sharifian ا شريفيان 80003194753284600828 No MR. Jalili-e-Shahri ا جليلی شهری 80003194753284600829 No

fa کاربرد و هزينه اکوکارديوگرافی ترانس توراسيک در بيماران مبتلا به سکته مغزی پزشكي Medicine پژوهشی Original زمينه و هدف: کاربرد اکوکارديوگرافی ترانس توراسيک در بيماران سکته مغزی قابل توجه بوده و در برابر هزينه آن نيز قابل بررسی می باشد. مطالعه حاضر با هدف کاربرد و هزينه اکوکارديوگرافی ترانس توراسيک در بيماران سکته مغزی انجام شد. روش بررسی: در اين مطالعه آينده‌نگر، تمام بيماران مبتلا به سکته مغزی که در سالهای 1382 و 1383 در بخش اعصاب بيمارستان ولی‌عصر (عج) وابسته به دانشگاه علوم پزشکی بيرجند‌ بستری شده بودند، مورد مطالعه قرار گرفتند. تمام بيماران روش استاندارد اقدامات تشخيصی شامل اکوکارديوگرافی ترانس توراسيک را دريافت نمودند و فراوانی نسبی ضايعات قلبی پرخطر که می‌تواند در درمان بيمار تأثيرگذار باشد، مشخص شد؛ سپس ميزان کاربرد و هزينه‌بری انجام اکوکارديوگرافی با سه روش انديکاسيون‌گذاری برونوالد، وارلو و مؤلفين تعيين و با يکديگر مقايسه گرديد. يافته‌ها: از 302 مورد اکوکارديوگرافی انجام‌شده در 40 بيمار (2/13%) ضايعه قلبی پرخطر و تأثيرگذار بر روش درمانی تعيين شد. روشهای انديکاسيون‌گذاری برونوالد 95 %، وارلو 95 % و روش مؤلفين 5/87% موارد پرخطر را آشکار نمودند. هزينه‌بری روش مؤلفين در مقايسه با دو روش ديگر کمتر بود. نتيجه‌گيری: در کشورهای در حال توسعه روشهای انديکاسيون‌گذاری با حداکثر کاربرد و کمترين هزينه‌بری توصيه می‌گردد. Background and Aim: Utility of Trans-Thoracic Echocardiography (TTE) in stroke patients is considerable and its cost-effectiveness should be evaluated. Consecutive stroke patients admitted in Valie Asr hospital, Khorasan in 2003-2004 enrolled in this prospective study. Materials and Methods: All of the patients underwent a standard battery of diagnostic investigations including TTE for detection of high-risk cardioembolic sources. The cost-effectiveness of TTE was estimated with using indicational strategies of Braunwald, Warlow and the authors. Results: By performing 302 TTE in all of the stroke patients, 40 cases (13.2%) with high-risk cardioembolic sources were detected. Braunwald, Warlow and authors strategies could reveal 95%, 95% and 87.5% of these high risk cardioembolic sources respectively. The author’s strategy had little expenses comparing with other methods. Conclusion: Indicational strategies with best cost-effectiveness are recommended in developing countries. اکوکارديوگرافی،سکته مغزی، انديکاسيون : Echocardiography; Stroke; Indication 26 30 http://ofoghedanesh.gmu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-89&slc_lang=fa&sid=fa K. Ghandehari کاويان قندهاری kavianghandehari@yahoo.com 80003194753284600835 Yes بيرجند- خيابان غفاری- بيمارستان ولی‌عصر (عج)- بخش اعصاب M. Jafarnejad مجيد جعفرنژاد 80003194753284600836 No

fa مقايسه پاسخهای قلبی- ريوی در دو حرکت دويدن به جلو و دويدن به عقب در افراد سالم پزشكي Medicine پژوهشی Original زمينه و هدف: يکی از عوارضی که در افراد تحت درمان توانبخشی، بسيار ديده می‌شود، کاهش تحمل قلبی- ريوی است. حرکت دويدن به عقب يکی از الگوهای حرکتی بسيار مناسبی است که امروزه برای افرادی که تحت درمان توانبخشی اندام تحتانی قرار دارند، استفاده می‌گردد. با توجه به نتايج مختلف از مقايسه بين دو حرکت دويدن به جلو و دويدن به عقب، مطالعه حاضر با هدف مقايسه‌ پاسخهای قلبی- ريوی در اين دو روش به صورت غير مستقيم انجام شد. روش بررسی: در اين مطالعه کارآزمايی بالينی، يک نمونه 20 نفری از بين مردان جوان به روش نمونه‌گيری تصادفی ساده بدون جايگزينی انتخاب شدند. اين افراد طی دو جلسه با فاصله يک هفته در هر دو روش دويدن به جلو و دويدن به عقب قرار گرفتند. در پايان پاسخهای قلبی- ريوی در هر دو حرکت ثبت و سپس نتايج به دست آمده از هر فرد با خودش مقايسه گرديد. اطلاعات جمع‌آوری شده با استفاده از نرم‌افزار SPSS و آزمون آماری t زوجی و با در نظر گرفتن سطح معنی‌داری 05/0=α مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته‌ها: نتايج مطالعه حاضر تکرارپذيری خوبی هم از نظر نسبی و هم مطلق برای اندازه‌گيريهای متغيرهای قلبی- ريوی نشان داد. در هر دو حرکت متغيرهای ضربان قلب فشار خون متوسط شريانی و حاصل‌ضرب ضربان قلب در فشار خون سيستولی با افزايش فعاليت افزايش يافتند و اين افزايش در دويدن به جلو نسبت به دويدن به عقب بيشتر بود (0001/0=P). نتيجه‌گيری: با توجه به اين که دويدن به عقب در مقايسه با دويدن به جلو نيروی کمتری بر روی مفصل پاتلوفمورال (زانو) وارد می‌کند، به نظر می‌رسد از اين الگو می‌توان برای بيمارانی که تحت عمل جراحی زانو قرار می‌گيرند و يا از دردهای قدام زانو رنج می‌برند، به منظور حفظ و نگهداری سلامت قلب و ريه استفاده کرد. Background and Aim: One of the most useful therapeutic methods as a rehabilitation supportive technique is the use of backward running in patients with motional restrictions (especially in patients with anterior cruciate damage).As cardio-pulmonary Function is affected during physical activities. This project was conducted to evaluate the effects of backward running in comparison forward and backward running in a comparison Forward method by indirect measurements. Materials and Methods: The method used was known Bruce protocol which able to evaluate the variables indirectly, the cases included 20 healthy young males that were selected randomly They had to do forward and backward running in weekly intervals assess variable (cardio pulmonary responses ) Forward and backward running and results comparisoned. Results: All the variable rates were increased associated with both running methods that were higher in forward running in comparisons with backward running method (P=0.0001). Conclusion: As backward running method transmitted force pattelo-femoral joint (knee) is lower then forward running could be applicable in-patient with knee surgery or anterior knee pain for maintaining of cardio-pulmonary health. دويدن به جلو، دويدن به عقب، ضربان قلب، مصرف اکسيژن Forward running; Backward running; Oxygen consumption 31 36 http://ofoghedanesh.gmu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-90&slc_lang=fa&sid=fa J. Khademi جواد خادمی asman2abil@yahoo.com 80003194753284600837 Yes Golestan University of Medical Sciences. Gorgan, Iran. دانشگاه علوم پزشکی گلستان- معاونت امور پژوهشی B. Gosheh بابک گوشه 80003194753284600838 No A. Salehi عارف صالحی 80003194753284600839 No M. Salavati مهی ار صلواتی 80003194753284600840 No

fa بررسی تغييرات شبانه روزی در وقوع انفارکتوس حاد ميوکارد پزشكي Medicine پژوهشی Original زمينه و هدف: در بسياری از مطالعات تغييرات شبانه‌روزی با يک اوج صبحگاهی از وقوع انفارکتوس حاد ميوکارد (AMI) گزارش شده است. مطالعه حاضر با هدف تعيين دقيق تر الگوی 24 ساعته در وقوع شکايات AMI در جمعيت مورد نظر انجام شد که به نظر می‌رسد با داشتن خصوصيات متفاوت، وضعيت فيزيولوژيک آنان را تحت تأثير قرار دهد. روش بررسی: اين مطالعه توصيفی- تحليلی بر روی 246 بيمار با تشخيصی AMI انجام شد. از بيماران در مورد فعاليتشان در 30 دقيقه قبل از درد، تجربه تنش (استرس) در 24 ساعت پيش از حمله و تاريخچه بيماری و مصرف داروهای قلبی سؤال گرديد. توزيع فراوانی شکايات حمله در چهار دوره زمانی 6 ساعته (6 صبح تا 12 ظهر، 12 ظهر تا 6 عصر، 6 عصر تا 12 شب و 12 شب تا 6 صبح) در تمام بيماران و زير گروهها بررسی شد. اطلاعات جمع‌آوری شده با استفاده از آزمونهای Chi-Square و آناليز واريانس در سطح معنی‌داری 05/0P مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته‌ها: در وقوع حملات انفارکتوس حاد ميوکارد، تغييرات سيرکادين وجود نداشت ولی بين ساعت وقوع حمله و وجود فعاليت فيزيکی (00001/0P<) و تنش (05/0P<) ارتباط معنی‌داری وجود داشت؛ همچنين بين زمان وقوع حمله و ساير متغيرها ارتباط معنی‌داری حاصل نگرديد. نتيجه‌گيری: يافته‌های پژوهش حاضر با نتايج ديگر مطالعات انجام شده مغايرت داشت و ريتم سيرکادين در وقوع حملات AMI مشاهده نگرديد. بنابراين پيشنهاد می‌شود مطالعات بيشتری جهت تعيين وجود ريتم سيرکادين در وقوع انفارکتوس حاد ميوکارد و نيز ارتباط بين ريتم‌های درونی و خارجی با وقايع ايسکميک در جمعيت‌های مختلف که شرايط فيزيولوژيکی متفاوتی نيز دارند، انجام شود. Background and Aim: Many studies have reported a circadian variation with a peak in the rate of acute myocardial infarction in mornings. The purpose of this study is further analysis of circadian patterns with which symptoms of AMI occur in a different population with different characteristics that influence their physiologic status. Materials and Methods: A descriptive study was done on 246 patients with the diagnosis of AMI. Patients were questioned about their activity during 30 minutes prior to onset of pain, exposure to stress in the past 24 hours, history of diseases and cardiac medications. The frequency of symptom related to attacks within four periods of 6 hours (6 Am to 12 MD, 12 MD to 6 PM, 6PM to 12 MN, and 12 MN to 6 Am) in all samples and sub groups were gathered.The data were analyzed using Chi-Square test and analysis of variance test. Results: The data revealed no significant circadian variation, regarding to attacks of acute myocardial infarction. However, statistically significant relation between the onset time and physical activity (P<0.0001), and stress exposure before pain (P<0.05) was observed, also no significant relationship between onset time and other variables was noticed. Conclusion: The findings were in contrast to previous reports, and no circadian rhythm was observed in occurrence of AMI so further studies are required to clarify the presence of circadian rhythm in onset of AMI and interaction between endogenous and exogenous rhythms and ischemic events in different population with different conditions. ريتم بيولوژيک، ريتم سيرکادين، انفارکتوس حاد ميوکارد Circadian rhythms; Circadian variation; Myocardial infarction 41 44 http://ofoghedanesh.gmu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-1-102&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M. Salehian مريم صالحيان m_salehian@yahoo.com 80003194753284600945 Yes بجنورد- دانشکده علوم پزشکی خراسان شمالی- دانشکده پرستاری مامايی و بهداشت A. Danesh عليرضا دانش 80003194753284600946 No M. Hasanzadeh مهدی حسن‌زاده 80003194753284600947 No

fa مقايسه اثر درمانی کلوزاپين و ريسپريدون در بيماران اسکيزوفرنی مقاوم به درمان پزشكي Medicine پژوهشی Original زمينه و هدف: اسکيزوفرنی تقريباً 1% جمعيت را مبتلا می‌سازد و 5/2% تمام هزينه‌های بهداشتی در ايالات متحده را در برمی‌گيرد و 75% از مبتلايان قادر به کار نمی‌باشند. کلوزاپين برای بيماران اسکيزوفرنی مقاوم به درمان توسط FDA تأييد شده است. مطالعه حاضر با هدف مقايسه اثر درمانی کلوزاپين و ريسپريدون در بيماران اسکيزوفرنی مقاوم به درمان انجام شد. روش بررسی: در اين مطالعه که به روش توصيفی- تحليلی و مقطعی در سال 1382 انجام شد، 40 بيمار مرد و زن مبتلا به اسکيزوفرنی مقاوم به درمان که در مرکز روانپزشکی و مرکز توانبخشی ياس وابسته به سازمان بهزيستی زاهدان بستری بودند، مورد تحقيق قرار گرفتند. ابتدا بيماران به دو گروه درمان با کلوزاپين و درمان با ريسپريدون تقسيم شدند. ابزار پژوهش، مصاحبه بالينی و آزمون Brief Psychiatric Rating Scale (BPRS) بود که به صورت انفرادی اجرا شد. اطلاعات جمع‌آوری شده، با استفاده از آزمون t و Chi-Square و تحليل واريانس در سطح معنی‌داری 05/0P مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته‌ها: ميانگين آزمون BPRS در مرحله اول در گروه کلوزاپين 07/7±80/52 و در گروه ريسپريدون 98/5±80/49 بود. ميانگين اين آزمون در مرحله سوم (سه ماه بعد از درمان) در گروه کلوزاپين با ميانگين 57/1±95/22 و در گروه ريسپريدون 49/2 ±53/24 بود. ميانگين کاهش مقدار BPRS از زمان شروع درمان تا ترخيص در گروه درمان با کلوزاپين 08/7±58/29 و در گروه درمان با ريسپريدون 94/5±49/25 بود؛ شاخصهای آماری 048/0=P و 13/2-= t محاسبه شد. نتيجه‌گيری: در اين تحقيق، در طی درمان، کلوزاپين مؤثرتر از ريسپريدون بود و توسط بيماران بهتر تحمل شد. Background and Aim: Schizophrenia has a prevalence of 1% and accounts for 2.5% of heath-care in USA. FDA has approved the drug Clozapine for treatment of drug resistant forms of schizophrenia. The aim of this study was the comparative therapeutic’s effect of clozapine and risperidone in the drug resistant schizophrenia . Materials and Methods: In this cross-sectional study therapeutic effect of two different drugs clozapine and rispridone have been compared on 40 drug resistant male and female schizophrenia cases admitted in Rehabilitation Center of Chronic Mental Diseases of Zahedan Welfare Organization in Iran. Patients were divided in two groups for treatment with either clozapine or rispridone. The patient’s improvement was evaluated with clinical interviews and BPRS tests. The data was analyzed by Chi-Square and t-test variance analysis . Results: Initial BPRS results was determined as an average of 52.80±7.70 for clozapine group and average of 49.80±5.98 for rispridone group. Three month after start of treatment average of BPRS and SD was 22.95, 1.57, 24.53 for clozapine group, and 2.49 for rispridone group respectively . The average decrease in BPRS was calculated as 29.58±7.08 for clozapine and 25.49±5.94 for rispridone. The statistical markers were determined as P= 0.48 and t-test =-2.13. Conclusion: The results confirm that clozapine acted more effectively than rispridone and has been tolerated by the patients. اسکيزوفرنی مقاوم به درمان، کلوزاپين، ريسپريدون Clozapine , Rispridone, Drug resistant schizophrenia 45 49 http://ofoghedanesh.gmu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-180-1&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa M. Shakiba ر منصور شکيبا drshakiba@yahoo.com 80003194753284600948 Yes Zahedan University of Medical Sciences, Zahedan, Iran زاهدان- دانشگاه علوم پزشکی زاهدان- دانشکده پزشکی- گروه آموزشی روانپزشکی

fa ديابت بی‌مزه در يک مورد سندرم باردت- بيدل: درمان با ايندومتاسين پزشكي Medicine پژوهشی Original سندرم باردت بيدل (BBS: Bardet-Biedl Syndrome) يک اختلال مادرزادی است که با چاقی، رتينيت پيگمانتوزا، پلی‌داکتيلی، کاهش بهره هوشی، هيپوگناديسم و درگيری کليه و عمدتأ ديابت بی‌مزه تظاهر می‌کند. در اين مقاله موردی از اين سندرم معرفی می‌شود که با درمان با ايندومتاسين پاسخ دراماتيک در کنترل ديابت بی‌مزه وی ايجاد شد. پاسخ مؤثر به ايندومتاسين مطرح‌کننده سطح بالای پروستاگلاندين به عنوان پاتوژنز ديابت بی‌مزه در اين سندرم می‌باشد. Bardet-Biedl syndrome (BBS) is a congenital malformation characterized by obesity, retinitis pigmentosa, polydactyly, mental retardation, hypogonadism and kidney involvement, mainly diabetes insipidus. We reported a case of BBS with diabetes insipidus that showed dramatic response to indomethacin. Response to Indomethacin suggested a role by prostaglandins as a pathogenetic factor. سندرم باردت بيدل، ديابت بی‌مزه، ايندومتاسين Bardet- Biedl Syndrome; Diabetes insipidus; Indomethacin 50 55 http://ofoghedanesh.gmu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-180-2&amp;slc_lang=fa&amp;sid=fa A. Afshar Saleh اسدا.. افشار صالح afsharsaleh@mums.ac.ir 80003194753284600949 Yes Faculty of Medicine, Mashhad University of Medical Sciences. Imam Reza Hospital. Mashhad, Iran. مشهد- دانشگاه علوم پزشکی مشهد- دانشکده پزشکی، گروه آموزشی بيماريهای داخلی MR. Khazaei محمودرضا خزاعی 80003194753284600950 No AR. Tavassoli عليرضا توسلی 80003194753284600951 No