زمينه و هدف: شکستگی های انفجاری ( Burst fractures ) مهره حدود 15 % آسيب ستون فقرات را تشکيل می دهند که شايعترين محل آن در ناحيه پشتی کمری می باشد . وجود ناپايداری يکی از عوامل مهم در اين آسيب ها هستند که ممکن است باعث عوارض وخيم مثل آسيب طناب نخاعی و يا تغيير شکل در ستون فقرات شده پيش آگهی را بدتر کند، لذا تعيين نوع شکستگی انفجاری از نظر پايداری، اهميت به سزايی هم در انتخاب روش درمانی و هم در پيش بينی پيش آگهی آن دارد. درمان مناسب در موارد شکستگی های انفجاری ناپايدار، بدست آوردن پايداری ستون فقرات است که با روش جراحی (جا اندازی واصلاح باز + ثابت کردن مهره ها با وسيله ) بدست می آيد. هدف از اين مطالعه بررسی نتايج راديولوژيکی در جراحی شکستگيهای ناپايدار انفجاری پشتی کمری ( unstable burst fractures ) بود.
روش بررسی: پنجاه بيمار با شکستگی ناپايدار انفجاری مهره های پشتی کمری که بين سالهای 1380 تا 1383 در بخش ستون فقرات بيمارستان شهيد کامياب بستری بودند، تحت مطالعه قرار گرفتند . 14 نفر ( 28% )از بيماران مونث و36 نفر ( 72% ) مذکر بودند .ميانگين سنی بيماران 76/34 سال( 14 سال تا 63 سال ) بود. ميانگين زمان پيگيری 56/2 سال ( 2/1 تا4 سال ) بود.
يافته ها: شايعترين محل شکستگی مهره L1 ( 25 مورد، 50% ) بود. ميانگين فاصله زمانی بين بستری و عمل جراحی 31/12 روز ( از 2 روز تا 33 روز ) بود. ميانگين ارتفاع قدامی مهره قبل از عمل5/4 + 52/ 20 ميلی متر وبعد از عمل 3/4 + 65/32 ميلی متر بود ( ميانگين اصلاح 39% ).
ميانگين ارتفاع خلفی مهره قبل از عمل75/3 + 5/31 ميلی متر وبعد از عمل 6/4 + 26/33 ميلی متر بود ( ميانگين اصلاح 15% ). ميانگين زاويه دار شدن مهره قبل از عمل5/4 + 52/20 درجه وبعد از عمل 3/4 + 65/ 32 درجه بود ( ميانگين اصلاح 48%).D.V.Tدر 5 مورد (10 % )، شکستن رادو پيچ در 2 مورد( 4% ), عفونت محل عمل در 1 مورد ( 2% ) موجود بود. در 48 مورد جهت ثابت کردن مهره ها از سيستم C.D ( 96% ) ودر 2 مورد از سيستم هارينگتون ديسترکشن ( 4% ) استفاده شد. تمام موارد دارای فيوژن بعد از 1 سال بودند.
نتيجه گيری: در شکستگی های ناپايدار انفجاری مهره در ناحيه پشتی کمری،درمان جراحی به روش جا اندازی غير مستقيم و ثابت کردن مهره ها همراه با گرفت سبب پايدار شدن شکستگی و ايجاد فيوژن می شود.
![[English Abstract]](templates/tmpl_ofogh/images/en.gif)
