زمينه و هدف: يکی از عوارضی که در افراد تحت درمان توانبخشی، بسيار ديده میشود، کاهش تحمل
قلبی- ريوی است. حرکت دويدن به عقب يکی از الگوهای حرکتی بسيار مناسبی است که امروزه برای افرادی که تحت درمان توانبخشی اندام تحتانی قرار دارند، استفاده میگردد. با توجه به نتايج مختلف از مقايسه بين دو حرکت دويدن به جلو و دويدن به عقب، مطالعه حاضر با هدف مقايسه پاسخهای قلبی- ريوی در اين دو روش به صورت غير مستقيم انجام شد.
روش بررسی: در اين مطالعه کارآزمايی بالينی، يک نمونه 20 نفری از بين مردان جوان به روش نمونهگيری تصادفی ساده بدون جايگزينی انتخاب شدند. اين افراد طی دو جلسه با فاصله يک هفته در هر دو روش دويدن به جلو و دويدن به عقب قرار گرفتند. در پايان پاسخهای قلبی- ريوی در هر دو حرکت ثبت و سپس نتايج به دست آمده از هر فرد با خودش مقايسه گرديد. اطلاعات جمعآوری شده با استفاده از نرمافزار SPSS و آزمون آماری t زوجی و با در نظر گرفتن سطح معنیداری 05/0=α مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند.
يافتهها: نتايج مطالعه حاضر تکرارپذيری خوبی هم از نظر نسبی و هم مطلق برای اندازهگيريهای متغيرهای قلبی- ريوی نشان داد. در هر دو حرکت متغيرهای ضربان قلب فشار خون متوسط شريانی و حاصلضرب ضربان قلب در فشار خون سيستولی با افزايش فعاليت افزايش يافتند و اين افزايش در دويدن به جلو نسبت به دويدن به عقب بيشتر بود (0001/0=P).
نتيجهگيری: با توجه به اين که دويدن به عقب در مقايسه با دويدن به جلو نيروی کمتری بر روی مفصل پاتلوفمورال (زانو) وارد میکند، به نظر میرسد از اين الگو میتوان برای بيمارانی که تحت عمل جراحی زانو قرار میگيرند و يا از دردهای قدام زانو رنج میبرند، به منظور حفظ و نگهداری سلامت قلب و ريه استفاده کرد.
خادمی جواد، گوشه بابک، صالحی عارف، ار صلواتی مهی، مقايسه پاسخهای قلبی- ريوی در دو حرکت دويدن به جلو و دويدن به عقب در افراد سالم مجله علمي پژوهشي افق دانش، 1384; 11 (2) :31-36
![[English Abstract]](templates/tmpl_ofogh/images/en.gif)
