زمينه و هدف: بر اساس نتايج برخی از مطالعات، ميدانهای مغناطيسی قادرند بر روی احتمال بروز، افزايش و يا ايجاد استعداد بروز تشنج در افراد مؤثر باشند. مطالعه حاضر با هدف بررسی اثرات ميدان مغناطيسی حاصل از جريان الکتريکی متناوب بر حملات تشنجی فراخوانده با پنتيلن تترازول انجام شد.
روش بررسی: در اين مطالعه تجربی، دستگاه مولد ميدان مغناطيسی طراحی و ساخته شد و از پنتيلن تترازول (PTZ) برای ايجاد حملات تشنجی استفاده گرديد. رتهای نژاد ويستار با وزن 250 تا 300 گرم به عنوان نمونه آزمايشگاهی انتخاب شدند. آزمايش در سه دوره زندگی (جنينی، نوزادی و پس از بلوغ) انجام شد. در آزمايش اول، گروههای تجربی در دوران جنينی روزانه به مدت نيم ساعت در معرض ميدان مغناطيسی 50 هرتز (Hz) با شدت 5 و 10 ميلیتسلا (mt) و در آزمايش دوم از لحظه تولد روزانه نيم ساعت به مدت يک ماه در معرض ميدان مغناطيسی با شدت mt 5 و mt 10 قرار گرفتند. رتها در گروههای بالا پس از بلوغ تحت تزريقات سه مرحلهای PTZ (هر مرحله mg/kg 25)، با فاصله زمانی 15 دقيقه قرار گرفتند. در آزمايش سوم، دو آزمون حاد و مزمن بر روی رتهای بالغ نر انجام گرفت؛ در آزمون حاد رتهای نر گروههای تجربی در حضور ميدان mt 5 و mt 10 تحت تزريقات سه مرحلهای PTZ و در آزمون مزمن به مدت 5 هفته (نيم ساعت در روز، 4 روز در هفته) در معرض ميدان مغناطيسی با شدت mt 5 قرار گرفتند و پس از آن به همراه رتهای گروه شاهد تحت تزريقات سه مرحلهای PTZ قرار گرفتند. در کليه گروهها دوره تأخيری حملات حاصل از تزريقات PTZ بررسی شد. دادهها با استفاده از آزمون آماری ANOVA و Tukey و در سطح معنیداری 05/0P تحليل شدند.
يافتهها: بين هيچيک از گروههایتجربی و شاهد در جهت تشنجزايی، افزايش شدتتشنج و افزايش استعداد بروز تشنج اختلافمعنیداری وجود نداشت. در برخی موارد، کاهش معنیداری در شروع دورهتأخيریتشنج مشاهده شد.
نتيجهگيری: قرار گرفتن کوتاهمدت جنين، نوزاد و فرد بالغ در معرض ميدان مغناطيسی نمیتواند بر بروز تشنج، افزايش شدت تشنج و يا ايجاد استعداد تشنج و تعداد فرزندان متولد شده، تأثيری داشته باشد.
کيانی محمد، مقيمی علی، مقيميان مريم، فريدونی مسعود، بررسی اثرات ميدان مغناطيسی حاصل از جريان الکتريکی متناوب بر حملات تشنجی فراخوانده با پنتيلن تترازول در رت مجله علمي پژوهشي افق دانش، 1384; 11 (2) :5-12