چکيده
زمينه و هدف: مطالعات متعددی به منظور ارائه يک روش درمانی مناسب برای درمان تومورهای سيستم عصبی مرکزی که در ضمن حاملگی تشخيص داده میشوند، انجام شده است. مطالعه حاضر با هدف تعيين شيوع تومورهای سيستم عصبی مرکزی در طی دوره حاملگی، روشهای درمانی و زمان مناسب جراحی در اين بيماران انجام شد.
روش تحقيق: در اين مطالعه که به صورت گذشتهنگر از مهرماه 1378 تا اسفند 1384 در بخشهای جراحی مغز و اعصاب بيمارستانهای قائم و شهيد کامياب مشهد انجام شد، در مجموع 415 بيمار مؤنث مورد بررسی قرار گرفتند که 308 مورد تومور اينتراکرانيال و 107 مورد تومور اينترااسپينال داشتند. پس از تعيين تعداد بيمارانی که در سن باروری بودند (15 تا 45 سال)، بررسی و مقايسه آماری در افرادی که دارای تومور مغزی يا نخاعی بودند، انجام گرديد. دادههای جمعآوری شده با استفاده از روشهای آماری توصيفی (شاخصهای مرکزی و پراکندگی و توزيع فراوانی) و تحليلی و آزمون Chi-Square در سطح معنیداری 05/0P مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند.
يافتهها: از مجموع بيمارانی که دچار تومور اينتراکرانيال و اينترااسپينال شده بودند، 23 نفر حامله بودند (17 مورد تومور اينتراکرانيال و 6 مورد تومور اينترااسپينال). 9/52% تومورهای مغزی در ضمن حاملگی، مننژيوما بود. اين ميزان در تومورهای نخاعی به 50% رسيد. در مطالعه انجام شده، عمل جراحی در بيشتر موارد پس از زايمان صورت گرفته و نتايج جراحی نيز در تمام موارد خوب بود.
نتيجهگيری: تصميمگيری برای اتخاذ روش درمانی مناسب در بيمارانی که در ضمن حاملگی، مبتلا به تومورهای مغزی يا نخاعی میشوند و يا علائم و نشانههای ناشی از اين تومورها بروز مینمايد، متفاوت است. نتايج اين مطالعه نشان میدهد که ميزان ايجاد و يا افزايش رشد برخی از تومورهای مغزی و نخاعی بويژه مننژيوما در ضمن حاملگی بيشتر است. در مواردی که وضعيت نورولوژيک بيمار خوب باشد و بويژه در مواردی که تشخيص تومور در نيمه دوم حاملگی انجام شده است، بهتر است عمل جراحی پس از زايمان صورت پذيرد. در موارد اورژانس بايد عمل جراحی در هر سنّی از حاملگی انجام شود.
![[English Abstract]](templates/tmpl_ofogh/images/en.gif)
