زمينه و هدف: پديده ی HIV/AIDSدر مناطق مختلف جهان و از جمله ايران در حال گسترش است و آسيب در ابعاد مختلف جسمی، روانی، اجتماعی و اقتصادی را سبب می گردد. آگاهی و درک عميق از آنچه مبتلايان در زندگی با اين پديده و به ويژه در تعامل با ديگران تجربه می کنند بسيار ضروری است. تحقيق حاضر نيز با هدف درک بهتر و تبيين تجارب مبتلايان از تعامل با ديگران انجام گرفته است.
روش تحقيق: مطالعه ی حاضر مبتنی بر رويکرد کيفی و از نوع پديدار شناسی تفسيری انجام گرفت. بدين منظور 19 فرد مبتلا به HIV/AIDS مبتنی بر هدف انتخاب شدند. جهت جمع آوری داده ها از مصاحبه های نيمه ساختارمند و يادداشت های در عرصه استفاده شد. متن مصاحبه ها ضبط گرديده و پس از پياده سازی به روش ديکلمن مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.
يافته ها: شرکت کنندگان به طرق مختلف (تزريق های آلوده، دريافت فرآورده های خونی آلوده، روابط جنسی محافظت نشده و يا به طور نامشخص) به HIV مبتلا شده بودند. در 4/47 درصد آنان تعداد CD4 مساوی يا کمتر از mm3/200 بود. چهار درونمايه ی اصلی در اين مطالعه ظهور يافت، که عبارتند از "پندارها، چتر حمايتی، رفتار متفاوت و واکنش متقابل" که هر يک را چندين درونمايه ی فرعی تر شکل می داد.
نتيجه گيری: تعامل با ديگران برای مبتلايان به طرق متفاوتی (رفتار حمايتی، غير حمايتی و حتی
تهديد آميز) درک می گردد و اغلب بر وضعيت روانی، نوع واکنش ها و ماهيت تعامل متقابل افراد تأثير منفی می گذارد. ارتقای سطح دانش، بهبود نگرش ديگران و تقويت رفتار مطلوب در تعامل با اين مددجويان پيشنهاد می شود.
![[English Abstract]](templates/tmpl_ofogh/images/en.gif)
