چکيده
زمينه و هدف: خارش مهمترين نشانه پوستی در بيماران اورميک میباشد. در اين زمينه از درمانهای متعددی از قبيل امولينت، تعديل متابوليسم کلسيم، فسفر، کاهش غلظت پاراتورمون سرم، آنتیهيستامينها، شارکول، کتوتيفن، اريتروپويتين و اشعه ماورای بنفش استفاده شده است. مطالعه حاضر با هدف مقايسه تأثير امولينت و هليوتراپی در تسکين خارش بيماران همودياليزی انجام شد.
روش تحقيق: اين مطالعه تجربی به صورت کارآزمايی بالينی انجام شد. ۲۵ بيمار بزرگسال مبتلا به نارسايی مزمن کليه که حداقل ۲ ماه تحت همودياليز بودند و از خارش ژنراليزه رنج میبردند و در ضمن مبتلا به مشکلات پوستی و داخلی ديگر نبودند، مورد بررسی قرار گرفتند. بيماران بر اساس تقسيمبندی Hattori، از نظر کيفيت خارش به سه گروه الف، ب و ج و از نظر شدّت خارش به پنج گروه از صفر تا 4 تقسيمبندی شدند. هيچکدام از بيماران منعی برای هليوتراپی نداشتند. ابتدا بيماران ٨ هفته تحت درمان با امولينت و پس از 2 ماه استراحت به مدت ٨ هفته تحت درمان با آفتاب قرار گرفتند. قبل و بعد از هر دو نوع درمان مقادير هموگلوبين، کلسيم و فسفر سرم و شدّت خارش مورد سنجش و بررسی مقايسهای قرار گرفت. دادههای جمعآوری شده با استفاده از نرمافزار آماری SPSS و آزمونهای Wilcoxen و McNemar در سطح معنیداری 05/0P تجزيه و تحليل شدند.
يافتهها: بين مقادير کلسيم و فسفر خون و شدّت خارش قبل و بعد از درمان با امولينت تفاوت معنیداری وجود نداشت ولی بين مقادير فوق قبل و بعد از درمان با هليوتراپی تفاوت معنیدار وجود داشت (به ترتيب 001/0P<، 003/0P< و 005/0P<). بين مقادير هموگلوبين قبل و بعد از درمان در هر دو نوع درمان نيز، تفاوت معنیداری مشاهده نشد.
نتيجهگيری: هليوتراپی يک روش درمانی مؤثر و ايمن در تسکين خارش بيماران همودياليزی میباشد.
![[English Abstract]](templates/tmpl_ofogh/images/en.gif)
