چکيده
زمينه و هدف: عيوب انکساری شايعترين اختلالات چشمی هستند و استفاده از عينک يک روش معمول اصلاح اين عيوب میباشد؛ همچنين امروزه اصل رضايت استفادهکنندگان مقبوليت جهانی و عام دارد. مطالعه حاضر با هدف تعيين شدت عيوب انکساری و ميزان رضايت افراد مبتلا به عيب انکساری نسبت به عينک انجام شد.
روش تحقيق: در اين مطالعه توصيفی- تحليلی که به صورت مقطعی انجام شد، 150 نفر از افرادی که دارای اختلال انکساری بودند، به صورت تصادفی ساده انتخاب و مورد بررسی قرار گرفتند. ابزار جمعآوری دادهها شامل دو فرم مصاحبه جهت ثبت مشخصات فردی و ميزان رضايت بيماران و همراه آنها و فرم مشاهده و معاينه جهت تعيين نوع و شدت عيب انکساری بود؛ دادههای جمعآوری شده با استفاده از نرمافزار آماری SPSS و آزمون آماری Chi-Square در سطح معنیداری 05/0P مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند.
يافتهها: 52 نفر (7/34%) از بيماران مرد و 98 نفر (3/65%) زن بودند. ميانگين سنی بيماران 57/14±06/29 بود. از نظر ميزان رضايتمندی استفاده از عينک 8/63% بيماران و 2/67% همراهان از داشتن عينک ناراضی بودند. شايعترين نوع عيب انکساری به ترتيب نزديکبينی، آستيگماتيسم سپس دوربينی بود. از نظر آماری بين شدت عيوب انکساری و جنس و شغل با عدم رضايت از عينک توسط بيماران و همراهان رابطه معنیداری وجود نداشت اما بين گروههای سنّی و رضايتمندی نسبت به عينک رابطه آماری معنیداری وجود داشت (01/0P<).
نتيجهگيری: به منظور جلب رضايت بيماران در اصلاح عيوب انکساری بيماران با وجود مزايا و معايب هريک از روشها اعم از تجويز عينک، لنز تماسی و يا جراحی عيوب انکساری، پيشنهاد میگردد در انتخاب روش مناسب به عوامل متعددی از جمله تشخيص پزشک، نظر و شرايط اجتماعی و اقتصادی بيمار و فرهنگ حاکم بر جامعه توجه جدّی مبذول گردد.
![[English Abstract]](templates/tmpl_ofogh/images/en.gif)
